شکـوه پـوشیۀ فـاطـمه‌ست پـردۀ ذات            فـقـیر روشنی نـور چـادرش مشکات

غـبار چـادر او تـوتـیـای چـشـم عـلی            به خاک چادر او عرش می‌رسد؟! هیهات!

مگر خداست که هر روز از ورای حجاب            سه بار جلوه کند بر علی به وقت صلات

گـلـیم خـانۀ او دم گـرفـته "یا قـدوس"            ترنم لب دسـتاس اوست، تـسـبـیـحات

گُلی که خون به بهشت لباس او می‌کاشت            به اشک، آیۀ تـطـهـیـر را کـند اثـبات

جهان به دست کسی رفته سوی بی‌راهه            چرا که بسته یکی راه را به راه نجات

قـبــالـۀ فــدکــش پـاره پـاره شـد امــا            به شیعیان علی داده است برگ برات

به بخت عـالم و آدم کسی لگـد می‌زد            به چادری که به سر کرده کعبه با صلوات

بــرای دیـدن او مــرگ هـم نـمـی‌آیـد            میان بستر غـم، آب رفـته، آب حیات

به اشک توصیه بر گریه می‌کند، کوثر            برای کـشـتۀ لـب تـشـنـه کـنار فـرات

خـدا کـنـد بـرود پـای‌بـوس او شـعـرم            که خـاک چادر او را بیاورد سوغات